این آخرین پستمه امیدوارم هر خوبی یا بدی کردم حلال کنید و به بزرگواری خودتون منو ببخشید همتونو دوست داشتم و دارم هیچ وقتم فراموشتون نمیکنم.نمیدونم میای یا نه ولی امیدوارم این ۲تا پست رو بخونی.دیشب خیلی به حرفات فکر کردم دیدم آره راست میگی من محتاج محبت بودم و هستم محتاج این که یکی الکی بهم بگه دوست دارم همشم بر میگرده به گذشتم به وقتی که خیلی کوچیک بودم.من دیگه نمیام این وب چون میخوام خیلی چیزارو بگم.من محتاجم چون وقتی پنج یا شش سالم بود باهام مثل سگ رفتار میکردن نه پدر و نه مادرم دوستم نداشتن.همیشه بهم میگفتن مفت خور.یادمه میرفتم طرف داداشم که باهاش بازی کنم مامانم هلم میداد اونور و میگفت برو گمشو طرف پسرم نیا واقعا نمیدونستم که چرا با من این کارو میکردن الانم نمیخوام بدونم.بابام واسه داداشم بستنی میخرید ولی واسه من نه وقتیم که میخرید پرت میکرد طرفم میگفت بیا کوفتش کن مفت خور از ۵سالگی تا ۱۸سالگی برنامه همین بود من مجبور بودم تو سن ۱۳سالگی برم سر کار پول تو جیبیمو در بیارمو کتاب دفترای مدرسمو بخرم ولی داداشم نه اون از بابام پول میگرفت.هیچ کینه ای از هیچ کدومشون ندارم خیلی هم دوستشون دارم.تو دبیرستان بهترین دانش آموز بودم رشتمم ریاضی فیزیک بود معدلم همیشه ۱۹ بود ولی با این حال دانشگاه آزاد قبول شدم.پدرم که پول بهم نمیداد خودمم نمیتونستم در اون حد پول در بیارم واسه همین دانشگاه نرفتم.وقتی هم پدرم مرد خرج خونه با من بود چون مامانم دوست نداشت سیاوش کار کنه میگفت خسته میشه.این از پدر و مادرم.وقتیم که عاشق شدم منو گذاشت رفت.این از زندگیمو سختیاش.حالا دیدی که چقد محتاج محبتم؟حتی الکی.دیگه وب نویسی تعطیل.ممنون که این چند وقت تحملم کردید.خدانگهدارتون

نه در غربت دلم شاد است نه رویی در وطن دارم

الهی چرخ برگردی از این طالع و اقبالی که من دارم

نوشته شده در یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 13:20 توسط شبح| |